Shloka 18
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
सनत्युजात उवाच एवं ह्ुविद्वानुपयाति तत्र तत्रार्थजातं च वदन्ति वेदा: । अनीह आयाति परं परात्मा प्रयाति मार्गेण निहत्य मार्गान्,सनत्सुजातने कहा--राजन्! अज्ञानी पुरुष इस प्रकार भिन्न-भिन्न लोकोंमें गमन करता है तथा वेद कर्मके बहुत-से प्रयोजन भी बताते हैं; परंतु जो निष्काम पुरुष है, वह ज्ञानमार्गके द्वारा अन्य सभी मार्गोंका बाध करके परमात्मस्वरूप होता हुआ ही परमात्माको प्राप्त होता है
sanatsujāta uvāca | evaṁ hy avidvān upayāti tatra tatra arthajātaṁ ca vadanti vedāḥ | anīha āyāti paraṁ parātmā prayāti mārgeṇa nihatya mārgān |
قال سَنَتْسُوجَاتَا: «هكذا ينتقل الجاهل من حالٍ إلى حال، وتذكر الفيدات أيضًا مقاصد كثيرة متعلّقة بالفعل (الكَرْما). أمّا من خلا من الرغبة، فبسَبيل المعرفة يُخضع سائر السُّبُل، و—إذ يقيم بوصفه الذات العُليا—يبلغ العليَّ الأسمى».
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Ignorance leads one to wander among many ends and destinations through action and its promised results, whereas desirelessness joined to knowledge leads to the Supreme by transcending and mastering all lesser means.
Sanatsujāta instructs the king in a spiritual discourse, contrasting the restless movement of the ignorant—guided by ritual aims—with the steady liberation of the desireless knower who reaches the Supreme Self through jñāna.