Shloka 27
अध्याय ३९: विदुरेण धृतराष्ट्राय नीत्युपदेशः
Timely Counsel, Association, and Kin-Duty
वैश्यो<धीत्य ब्राह्मणान क्षत्रियां श्र धनै: काले संविभज्यतश्रितांश्ष । त्रेतापूतं धूममापच्राय पुण्यं प्रेत्य स्वर्गे दिव्यसुखानि भुझ्क्ते,वैश्य यदि वेद-शास्त्रोंका अध्ययन करके ब्राह्मण, क्षत्रिय तथा आश्रितजनोंको समय- समयपर धन देकर उनकी सहायता करे और यज्ञोंद्वारा तीनों- अग्नियोंके पवित्र धूमकी सुगन्ध लेता रहे तो वह मरनेके पश्चात् स्वर्गलोकमें दिव्य सुख भोगता है
vaiśyo ’dhītya brāhmaṇān kṣatriyāṁś ca dhanaiḥ kāle saṁvibhajya tadāśritān | tretā-pūtaṁ dhūmam āpāśritya puṇyaṁ pretya svarge divya-sukhāni bhuṅkte ||
قال فيدورا: إذا درس الويشيا الفيدا والـشاسترا، وقسّم ماله في أوقاته على البراهمة والكشَتْرِيّة ومن يعتمدون عليه، وحافظ على نيران القربان المطهِّرة—عائشًا في عبير دخانها المنقّى—فإنه بعد الموت ينال الثواب ويتمتّع بالسعادة الإلهية في السماء.
विदुर उवाच
Educational Q&A
Wealth and social power become dharmic when guided by study (veda-śāstra), timely generosity to worthy recipients and dependents, and the maintenance of yajña (the sacred fires). Such a life yields puṇya and a favorable afterlife.
In Vidura’s counsel (nīti) within Udyoga Parva, he describes the proper conduct and spiritual reward for a vaiśya: learning, supporting brāhmaṇas and kṣatriyas and one’s dependents, and sustaining sacrificial rites, culminating in attainment of svarga after death.