Shloka 63
Udyoga-parva Adhyāya 34 — Vidura’s Counsel on Deliberation, Speech-Discipline, and Dharmic Kingship
वृद्धप्रज्ञ: पुण्यमेव नित्यमारभते नर: । पुण्यं कुर्वन् पुण्यकीर्ति: पुण्यं स्थानं सम गच्छति । तस्मात् पुण्यं निषेवेत पुरुष: सुसमाहितः,जिसकी बुद्धि बढ़ जाती है, वह मनुष्य सदा पुण्य ही करता है। इस प्रकार पुण्यकर्मा मनुष्य पुण्य करता हुआ पुण्यलोकको ही जाता है। इसलिये मनुष्यको चाहिये कि वह सदा एकाग्रचित्त होकर पुण्यका ही सेवन करे
vṛddhaprajñaḥ puṇyam eva nityam ārabhate naraḥ | puṇyaṃ kurvan puṇyakīrtiḥ puṇyaṃ sthānaṃ sa gacchati | tasmāt puṇyaṃ niṣeveta puruṣaḥ susamāhitaḥ ||
ومن نضج تمييزُه لا يشرع على الدوام إلا في أعمال البرّ. فإذا صنع البرّ نال سمعةَ الفضيلة وبلغ مقامًا وموئلًا من مقامات الصلاح. فليُلازم الإنسانُ البرَّ وحده، بقلبٍ مجموعٍ وعزمٍ ثابت.
विदुर उवाच
Educational Q&A
Ripened wisdom expresses itself as consistent commitment to puṇya (meritorious action). Such conduct yields both moral reputation (puṇyakīrti) and a wholesome destination (puṇya-sthāna). Hence one should deliberately cultivate merit with a steady, focused mind.
In Udyoga Parva, Vidura offers ethical counsel amid the tense pre-war negotiations. Here he emphasizes that true intelligence is shown not by clever speech but by sustained virtuous action, urging disciplined pursuit of merit as the proper course.