Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition
भारत! वरदान पाना, राज्यकी प्राप्ति और पुत्रका जन्म--ये तीन एक ओर और शत्रुके कष्टसे छूटना--यह एक ओर; वे तीन और यह एक बराबर ही हैं ।।
Bhārata! varadāna-prāptiḥ, rājya-prāptiś ca putra-janma ca—ete trayaḥ ekataḥ; śatroḥ kaṣṭāt pramokṣaḥ—eṣa ekataḥ; te trayaś ca eṣa ca samāna-phalaṃ bhavataḥ. Bhaktaṃ ca bhajamānaṃ ca ‘tavāsmi’ iti ca vādinam—trīn etān śaraṇaṃ prāptān viṣame ’pi na santyajet.
قال فيدورا: «يا بهاراتا! ثلاثُ نِعَمٍ عُظمى—نيلُ العطية والفضل، وبلوغُ المُلك، وولادةُ ابن—تقف في جانب؛ وفي الجانب الآخر نعمةٌ واحدة: الخلاصُ من قهرِ العدوّ. وفي القيمة، تُعادِلُ تلك الواحدةُ تلك الثلاث. لذلك لا ينبغي أن يُهمل المرءُ—ولو في ساعة الخطر—مَن لجأ إليه طالبًا الحِمى: (1) التابعُ المخلص، (2) الخادمُ الذي يخدم ويلتمس حمايتك، و(3) مَن يصرّح جهارًا: “أنا لك.”»
विदुर उवाच
A ruler or powerful person must protect those who take refuge—devotees, servants, and those who pledge allegiance—without abandoning them even in danger; safeguarding the oppressed from an enemy is a supreme good, equal to the greatest worldly blessings.
In Udyoga Parva, Vidura counsels the Kuru elder on righteous conduct amid the looming war. Here he emphasizes the moral duty of granting protection to dependents and refugees, framing it as a paramount royal virtue.