Shloka 7
या वै विद्या: साधयन्तीह कर्म तासां फलं विद्यते नेतरासाम् । तत्रेह वै दृष्टफलं तु कर्म पीत्वोदकं शाम्यति तृष्णयाडडर्त:,जो विद्याएँ कर्मका सम्पादन करती हैं, उन्हींका फल दृष्टिगोचर होता है, दूसरी विद्याओंका नहीं। विद्या तथा कर्ममें भी कर्मका ही फल यहाँ प्रत्यक्ष दिखायी देता है। प्याससे पीड़ित मनुष्य जल पीकर ही शान्त होता है (उसे जानकर नहीं; अतः गृहस्थाश्रममें रहकर सत्कर्म करना ही श्रेष्ठ है)
yā vai vidyāḥ sādhayantīha karma tāsāṃ phalaṃ vidyate netarāsām | tatrehā vai dṛṣṭa-phalaṃ tu karma pītvodakaṃ śāmyati tṛṣṇayārtaḥ ||
قال فايُو: «إنما تُثمر ثمرًا منظورًا في هذا العالم تلك المعارف التي تُفضي إلى إنجاز العمل؛ وأما سواها فلا. بل إنّ العمل هنا هو الذي يُرى ثماره عيانًا—كما أنّ الرجل الذي تعذّبه العطش لا يهدأ إلا بشرب الماء، لا بمجرد العلم به. لذلك تُعَدّ السيرة الصالحة العملية، ولا سيما في حياة ربّ البيت، أسمى من معرفة تبقى حبيسة النظر.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Knowledge is validated by its capacity to produce righteous action and tangible benefit; mere theoretical learning without practice is likened to knowing about water while still remaining thirsty.
Vāyu delivers an instruction emphasizing that, in worldly life, the results of action are directly observable, using the simple analogy of thirst being relieved only through actually drinking water.