अम्बा–राम–भीष्म संवादः
Amba–Rama–Bhishma Dialogue on Vow and Refuge
न तदा जातवान् भीष्म: क्षत्रियो वापि मद्विध: । पश्चाज्जातानि तेजांसि तृणेषु ज्वलितं त्वया
na tadā jātavān bhīṣmaḥ kṣatriyo vāpi madvidhaḥ | paścāj jātāni tejāṃsi tṛṇeṣu jvalitaṃ tvayā ||
قال راما: «في تلك الأيام لم يكن بيشما قد وُلد بعد، ولا وُجد كَشاتريّا مثلي. إن المحاربين حقًّا ذوي البهاء لم يولدوا إلا لاحقًا. أما أنت فلم تُظهر “لهيبك” إلا بين العشب اليابس—أي إنما أبرزت بأسك على رجال واهنين كالقش.»
राम उवाच
Martial excellence is ethically meaningful only when tested against worthy opponents; displaying power against the weak is likened to fire flaring in dry grass—showy but not truly glorious.
Bhārgava Rāma (Paraśurāma) speaks in a confrontational exchange, belittling Bhīṣma’s reputation by claiming that Bhīṣma’s ‘brilliance’ has been shown only against inferior, straw-like warriors, not against peers of the highest calibre.