अम्बाया रामजामदग्न्यशरणगमनम्
Ambā Seeks Refuge with Rāma Jāmadagnya
धनुष्पाणिरदीनात्मा खड्गं बिश्रत् परश्वधी । विरजा राजशार्दूल सृञ्जयं सो<भ्ययान्नपम्
dhanuṣpāṇir adīnātma khaḍgaṃ bibhrat paraśvadhī | virajo rājaśārdūla sṛñjayaṃ so 'bhyayān nṛpam ||
قال بهيشما: يا نمرَ الملوك، كان قابضًا على القوس، لا يعرف قلبُه وهنًا ولا خضوعًا، حاملاً السيفَ والفأسَ (الفَرَسَة)، وقد تطهّر من غبار الرَّجَس (rajas) أي نزق الشهوة والهيجان؛ فتقدّم إلى الملك سِرِنْجَيا.
भीष्म उवाच
A leader or warrior should act from steadiness rather than dejection or agitation: being 'adīna-ātmā' (undismayed) and 'virajaḥ' (free from rajas) suggests disciplined courage—readiness for duty without inner turmoil.
Bhīṣma describes an eminent king/warrior who, fully armed with bow, sword, and axe, approaches King Sṛñjaya—portraying a formal encounter marked by preparedness and controlled resolve.