Shloka 100
Ulūka’s Provocation and Keśava’s Counter-Message (उलूकदूत्ये केशवप्रत्युत्तरम्)
को हास्ति जीविताकाड्क्षी प्राप्पेममरिमर्दनम् । पार्थों वा इतरो वापि को<न्यःस्वस्ति गृहान् व्रजेत्,“अर्जुन हो या दूसरा कोई, जीवनकी इच्छा रखने-वाला कौन ऐसा वीर है, जो युद्धमें इन शत्रुदमन आचार्यके पास पहुँचकर कुशलपूर्वक घरको लौट सके?
ko hāsti jīvitākāṅkṣī prāpya imam arimardanam | pārtho vā itaro vāpi ko 'nyaḥ svasti gṛhān vrajet ||
قال سانجيا: «مَن ذا الذي ما زال يتوق إلى الحياة يستطيع أن يواجه هذا المحارب الساحق للأعداء ثم يعود إلى بيته سالمًا؟ أكان أرجونا نفسه أم غيره—مَن يقدر أن يدنو منه في ساحة القتال ثم يرجع غير مصاب؟»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the gravity of righteous warfare: true martial power inspires awe, and entering battle is not a casual act. It highlights the ethical seriousness of confronting a superior warrior—one should not seek conflict lightly, and courage must be matched with clear awareness of consequences.
Sanjaya, narrating events to Dhritarashtra, uses a rhetorical question to emphasize how formidable the ‘enemy-crushing’ figure is. He suggests that even Arjuna—or any other warrior—would find it nearly impossible to approach such a combatant in battle and still return home safely.