Rukmī’s Offer of Aid and Arjuna’s Refusal (रुक्मिप्रस्तावः—अर्जुनप्रत्याख्यानम्)
सिंहनादाश्न विविधा वाहनानां च नि:स्वना: । प्रादुरासन्नन भ्रे च वर्ष रुधिरकर्दमम्
siṃhanādāś ca vividhā vāhanānāṃ ca niḥsvanāḥ | prādurāsann anabhrē ca varṣaṃ rudhirakardamam ||
قال فايشَمبايَنَة: تعالت من كل جانبٍ صيحاتٌ حربيةٌ شتّى كزئيرِ الأسود، وارتفع ضجيجُ العربات وسائرِ المركبات على اختلاف أصواتها. ومع أن السماء كانت صافيةً بلا سحاب، ظهرت مطرةُ دمٍ جعلت الأرضَ وحلًا من القَتَم—نذيرَ شؤمٍ يتنبأ بظلمةٍ أخلاقية وبالخراب الذي تطلقه الحرب.
वैशम्पायन उवाच
The verse frames war as ethically catastrophic: even nature seems to protest through ominous signs. The ‘rain of blood’ symbolizes the inevitable human suffering and moral pollution that follow when conflict escalates beyond dharma.
As martial preparations intensify, heroic roars and the rumble of war-vehicles fill the surroundings. Simultaneously, a supernatural portent occurs—blood rains from a cloudless sky, creating a mire—signaling impending slaughter and grave consequences.