Shloka 15
ते शूरा धृतराष्ट्रस्य भीष्मस्य विदुरस्य च । तिष्ठेयु: पाण्डवा: सर्वे हित्वा मानमधश्चरा:,मैंने कहा--नृपश्रेष्ठ! यद्यपि पाण्डव शौर्यसे सम्पन्न हैं, तथापि वे सब-के-सब अभिमान छोड़कर भीष्म, धृतराष्ट्र और विदुरके नीचे रह सकते हैं। वे अपना राज्य भी तुम्हींको दे दें और सदा तुम्हारे अधीन होकर रहें। राजा धृतराष्ट्र, भीष्म और विदुरजीने तुम्हारे हितके लिये जैसी बात कही है, वैसा ही करो। सारा राज्य तुम्हारे ही पास रहे। तुम पाण्डवोंको पाँच ही गाँव दे दो; क्योंकि तुम्हारे पिताके लिये पाण्डवोंका भरण-पोषण करना भी परम आवश्यक है
te śūrā dhṛtarāṣṭrasya bhīṣmasya vidurasya ca | tiṣṭheyuḥ pāṇḍavāḥ sarve hitvā mānam adhaścarāḥ ||
قال فايُو: «إن أولئك الباندافا الأبطال، على ما فيهم من بأسٍ وقوة، قادرون على طرح الكِبْر والعيش بتواضع تحت سلطان دِهرتراشترا وبهِيشما وفيدورا. ومن أجل الوئام يستطيعون التنازل وقبول الخضوع. فاعمل—لخيرك—بما أشار به دِهرتراشترا وبهِيشما وفيدورا: ليبقَ الملك في يدك، وامنح الباندافا خمس قرى فحسب—تكفي لمعيشتهم—لتُؤدَّى كذلك فريضةُ الكفالة الواجبة على أبيك تجاه من هم في عهده، وتُصانَ السِّلم.»
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the powerful should be willing to renounce ego and accept a lesser share to protect dharma, family obligations, and social peace; wise counsel aims at welfare through restraint rather than escalation.
Vāyu argues that the Pāṇḍavas, though heroic, can live humbly under Dhṛtarāṣṭra, Bhīṣma, and Vidura; he urges a settlement in which the main kingdom remains with the Kaurava side while the Pāṇḍavas receive only five villages for sustenance, preventing war.