Shloka 9
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि शुचीनि च । पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च,इस क्रमसे माधवी वैदूर्यमणिके अंकुरोंके समान सुशोभित, कोमल, चिकनी, तिक्त, मधुर एवं हरी-हरी घास चरती, पवित्र नदियोंके शुद्ध, शीतल, निर्मल एवं सुस्वादु जल पीती और मृगोंके आवासभूत, व्याप्ररहित एवं दावानलशून्य निर्जन वनोंमें मृगोंके साथ वनचारिणी मृगीकी भाँति विचरण करती थी। उसने ब्रह्मचर्यपालनपूर्वक महान् धर्मका आचरण किया
sravantīnāṃ ca puṇyānāṃ surasāni śucīni ca | pibantī vārimukhyāni śītāni vimalāni ca ||
قال نارادا: «لقد شربت أصفى المياه وأكرمها—باردةً، صافيةً، وطاهرة—من أنهارٍ مقدّسةٍ لا تنقطع جريانًا، كانت مجاريها عطرةً لا دنس فيها»۔ وهكذا كانت ماذَفِي، متألّقةً كالبراعم الغضّة من جواهر الفيدوريا، ترعى عشبًا طريًّا أملسَ ذا مذاقين (مرٍّ وحلو)، وتطوف كظبيةٍ بين الظباء في غاباتٍ موحشةٍ—لا خوف فيها ولا نارَ غاب—وهي محافظةٌ على البراهماتشاريا (العفّة وضبط النفس) وماضيةٌ في ممارسة الدارما العظمى.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage praises purity and self-restraint: living simply, seeking what is clean and wholesome, and upholding brahmacarya as a foundation for ‘great dharma’—ethical strength expressed through disciplined conduct.
Nārada describes Mādhavī’s forest life: she drinks pure, cool river-water, lives among deer in safe, solitary woods, and maintains celibate discipline while practicing exemplary righteousness.