Shloka 19
Haryaśva’s Agreement with Gālava and the Birth of Vasumanā
Nārada’s narration
कोशधान्यबलोपेतं प्रियपौरं द्विजप्रियम् । प्रजाभिकामं शाम्यन्तं कुर्वाणं तप उत्तमम्,वे कोष, धन-धान्य और सैनिकबल--सबसे सम्पन्न थे। पुरवासी प्रजा उन्हें बहुत ही प्रिय थी। ब्राह्मणोंके प्रति उनका अधिक प्रेम था। वे प्रजावर्गके हितकी इच्छा रखते थे। उनका मन भोगोंसे विरक्त एवं शान्त था। वे उत्तम तपस्यामें लगे हुए थे
kośadhānyabalopetaṃ priyapauraṃ dvijapriyam | prajābhikāmaṃ śāmyantaṃ kurvāṇaṃ tapa uttamam ||
قال نارادا: «كان ذا خزائن عامرة، وحبوبٍ وافرة، وقوةٍ عسكريةٍ شديدة. محبوبًا لدى أهل المدينة، وعزيزًا خاصةً عند البراهمة. يبتغي دائمًا خير رعيته، وقلبه ساكنٌ متحررٌ من التعلّق باللذّات، وهو مواظبٌ على أسمى ضروب الزهد والتقشّف (tapas).»
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ethical model of rulership: material sufficiency (treasury, provisions, force) should be joined with public affection, respect for Brahmins and learning, a sincere commitment to the welfare of subjects, inner calm, detachment from sensual indulgence, and disciplined austerity.
Nārada is describing a ruler’s qualities, emphasizing both external prosperity and internal virtue—how he is supported by resources and strength, yet remains devoted to the people’s good, honored by citizens and Brahmins, and personally committed to self-restraint and tapas.