Shloka 17
Nahuṣa Abhiṣeka and the Crisis of Restraint (नहुषाभिषेकः—दमभ्रंशः)
सतां संदृश्य दुष्टात्मा प्राह सर्वानू सभासद:,आगच्छतु शची महां क्षिप्रमद्य निवेशनम् । उन्हें देखकर दुष्टात्मा नहुषने समस्त सभासदोंसे कहा--“इन्द्रकी महारानी शची मेरी सेवामें क्यों नहीं उपस्थित होतीं? मैं देवताओंका इन्द्र हूँ और सम्पूर्ण लोकोंका अधीदश्वर हूँ। अतः शचीदेवी आज मेरे महलमें शीघ्र पधारें!
satāṁ saṁdṛśya duṣṭātmā prāha sarvānū sabhāsadaḥ | āgacchatu śacī mahāṁ kṣipram adya niveśanam ||
فلما رأى مجلسَ الأخيار، خاطب نَهُوشا ذو النفس الخبيثة جميعَ أهل البلاط قائلاً: «لتأتِ شَچِي (Śacī)، ملكةُ إندرا، سريعاً اليوم إلى مسكني. لِمَ لا تحضرُ زوجةُ إندرا لخدمتي؟ إنني إندرا بين الآلهة، وسيدُ العوالم كلِّها؛ فلتفدِ الإلهةُ شَچِي إلى قصري في الحال!»
शल्य उवाच
Educational Q&A
The verse warns that power without self-restraint turns into adharma: Nahusha’s pride makes him claim Indra’s position and demand Śacī’s submission, showing how arrogance and desire lead to ethical collapse and social disorder.
Nahusha, described as wicked-minded, addresses the assembled courtiers and orders that Śacī, Indra’s queen, be brought quickly to his palace, asserting that he is now Indra and lord of the worlds.