Shloka 22
गालवस्य विषादः तथा विष्णुप्रयाणम्
Gālava’s Despair and Resolve to Seek Viṣṇu
“वत्स गालव! अब मैं तुम्हें आज्ञा देता हूँ, तुम्हारी जहाँ इच्छा हो, जाओ।” उनके इस प्रकार आदेश देनेपर गालवने प्रसन्नता प्रकट करते हुए मधुर वाणीमें महातेजस्वी मुनिवर विश्वामित्रसे इस प्रकार पूछा--“भगवन्! मैं आपको गुरुदक्षिणाके रूपमें क्या दूँ? ।। दक्षिणाभिरुपेतं हि कर्म सिद्धयति मानद । दक्षिणानां हि दाता वै अपवर्गेण युज्यते
nārada uvāca | vatsa gālava! adhunāhaṃ tvām ājñāpayāmi—yatra te icchā, tatra gaccha | tasyaivam ājñā-dāne gālavaḥ praharṣaṃ prakāśayan madhurayā vācā mahātejasvinaṃ munivaraṃ viśvāmitram idaṃ papraccha—“bhagavan! gurudakṣiṇā-rūpeṇa kiṃ te dadāmi? dakṣiṇābhir upetaṃ hi karma sidhyati, mānada; dakṣiṇānāṃ hi dātā vai apavargeṇa yujyate.”
قال نارادا: «يا غالاف يا بُنيّ، إني الآن آذن لك—فامضِ حيث تشاء». فلما مُنِح الإذن على هذا النحو، أبدى غالاف سروره وخاطب الحكيم المتلألئ فيشواميترا بكلام لطيف قائلاً: «يا مولاي المبجَّل، ماذا أقدّم لك على أنه غورو-دكشِنا (أجرة المعلّم)؟ فإن العمل لا يتمّ إلا إذا اقترن بعطية لائقة، يا مانح الشرف؛ ويُقال إن مُعطي تلك العطايا يقترن بالتحرّر.»
नारद उवाच