भारतं परम पुण्यं भारते विविधा: कथा: । भारतं सेव्यते देवैर्भारतं परमं पदम्,महाभारत परम पवित्र ग्रन्थ है। इसमें नाना प्रकारकी कथाएँ हैं। देवता भी महाभारतका सेवन करते हैं। महाभारत परमपदस्वरूप है
bhārataṃ parama-puṇyaṃ bhārate vividhāḥ kathāḥ | bhārataṃ sevyate devair bhārataṃ paramaṃ padam ||
قال فايشَمبايانا: «إن “البهارتا” أسمى ما يكون من البركة والثواب. وفي “البهارتا” حكايات شتّى متنوّعة. حتى الآلهة يتناولون “البهارتا” ويجلّونها. و“البهارتا” نفسها هي الغاية العليا، تجسيدُ المقام الأسمى.»
वैशम्पायन उवाच
The verse extols the Mahābhārata as intrinsically sacred and merit-bestowing, presenting it not merely as literature but as a spiritual means: engaging with it is portrayed as a practice valued even by the gods, and as pointing toward (or embodying) the highest human aim.
In the Svargārohaṇa context, the narrator Vaiśampāyana offers a concluding-style eulogy of the epic itself, emphasizing its sanctity, its many instructive stories, and its status as a supreme refuge/goal for those who study and internalize it.