Shloka 62
भोजनं भोजयेद् विप्रान् गन्धमाल्यैरलंकृतान् । भरतश्रेष्ठ! विराटपर्वमें भाँति-भाँतिके वस्त्र दान करे तथा उद्योगपर्वमें ब्राह्मणोंकी चन्दन और फूलोंकी मालासे अलंकृत करके उन्हें सर्वगुणसम्पन्न अन्न भोजन कराये ॥। ६१ *॥] भीष्मपर्वणि राजेन्द्र दत्त्वा यानमनुत्तमम्
bhojanaṃ bhojayed viprān gandhamālyair alaṅkṛtān | bharataśreṣṭha virāṭaparvaṇi bhānti-bhāntike vastra-dānaṃ kuryāt tathā udyogaparvaṇi brāhmaṇān candanapuṣpamālyābhiḥ alaṅkṛtya tān sarvaguṇasampanna-annena bhojayet || bhīṣmaparvaṇi rājendra dattvā yānam anuttamam ||
قال فايشَمبايانا: «يا خيرَ آلِ بهاراتا، ليُطعَمِ البراهمةُ بعد أن يُزيَّنوا بالعطور والأكاليل. وفي فيرَاطَة-پَرفَن (Virāṭa Parva) تُعطى هباتٌ من الثياب على اختلافها؛ وفي أُدْيوغا-پَرفَن (Udyoga Parva)، بعد إكرام البراهمة بخشب الصندل وأكاليل الزهر، يُقدَّم لهم طعامٌ جامعٌ لكل محاسن الجودة. وفي بِهيشْمَة-پَرفَن (Bhīṣma Parva)، يا سيّدَ الملوك، بعد أن يُعطى مركوبٌ لا نظير له…»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse promotes dharmic generosity: honoring Brahmins with respectful adornment and providing excellent food and gifts. It frames charity (especially annadāna and vastradāna) as a disciplined ethical practice, linked to merit and right conduct.
Vaiśampāyana is listing recommended acts of giving and honoring—feeding Brahmins with perfumes and garlands, donating garments, and offering sandalwood and flower-garlands—while referencing major Parvas (Virāṭa, Udyoga, Bhīṣma) as markers in a sequence of prescribed charitable acts.