Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
एतदिच्छाम्यहं श्रोतु प्रोच्यमानं द्विजोत्तम । तपसा हि प्रदीप्तेन सर्व त्वमनुपश्यसि,विप्रवर! मैं आपके मुखसे इस विषयको सुनना चाहता हूँ; क्योंकि आप अपनी उद्दीप्त तपस्यासे सब कुछ देखते हैं
etad icchāmy ahaṃ śrotuṃ procyamānaṃ dvijottama | tapasā hi pradīptena sarvaṃ tvam anupaśyasi vipravara ||
قال جاناميجايا: «يا أفضل المولودين مرتين، إني أرغب أن أسمع هذا الأمر من فيك كما تبيّنه. فإنك بتقشّفك المتّقد قوةً روحية ترى كل شيء، يا أسبق البراهمة.»
जनमेजय उवाच
The verse highlights epistemic humility and the traditional basis of knowledge: the listener seeks truth from a spiritually accomplished sage whose tapas grants clarity of vision. Ethical learning is framed as attentive hearing (śravaṇa) from a qualified authority.
King Janamejaya requests the Brahmin narrator to continue explaining the matter at hand, affirming the narrator’s spiritual insight gained through intense austerity and thus his reliability as a witness and teacher.