Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
नित्यसिद्ध मोक्षस्वरूप भगवान् कृष्णद्वैपायनने धर्मकी कामनासे इस महाभारतसंदर्भकी रचना की है ।।
vaiśampāyana uvāca |
ṣaṣṭiṁ śata-sahasrāṇi cakārānyāṁ sa saṁhitām |
triṁśac-chata-sahasrāṇi deva-loke pratiṣṭhitam |
قال فايشَمبايانا: «إنّ المبارك كريشنا دْفايبايانا (فياسا)، الذي طبيعته موكشا مكتملة على الدوام، قد ألّف هذا النسق من المهابهارتا ابتغاءَ الدَّرما. فقد صنع أولًا سَمهيتا تضم ستة ملايين شلوكا؛ ومن بينها استقرّ ثلاثة ملايين شلوكا وانتشرت في عالم الآلهة. (وكانت مراجعات أخرى متداولة في عالم الأسلاف “بيتْرِ” وعالم الياكشا، أمّا نسخة المئة ألف بيت فقد ذاعت بين البشر.)»
वैशम्पायन उवाच
The passage emphasizes the Mahābhārata’s sacred authority and vastness, portraying it as a Dharma-centered work transmitted across multiple cosmic realms, with a human-accessible recension distilled for this world.
Vaiśampāyana describes how Vyāsa composed the Mahābhārata in different large recensions and how these versions became established in various realms, including a version circulating among the gods.