Shloka 10
Yogakṣema, Purohita, and the Mucukunda–Vaiśravaṇa Dialogue (योगक्षेम–पुरोहित–मुचुकुन्दवैश्रवणसंवादः)
ते खल्वपि कृतास्त्राश्न बलवन्तश्न भूमिया: । आगम्य पर्युपासन्ते मामीशं सुखदुःखयो:,वे भूपाल भी अस्त्रविद्याके ज्ञाता तथा बलवान् थे और मुझे सुख एवं दु:ख देनेमें समर्थ ईश्वर मानकर मेरे पास आते और मेरी उपासना करते थे
te khalv api kṛtāstrāś ca balavantaś ca bhūmipāḥ | āgamya paryupāsante mām īśaṁ sukhaduḥkhayoḥ ||
«نعم، إن أولئك الملوك أيضًا—وقد تمرّسوا بالسلاح وأوتوا قوة—كانوا يأتون إليّ ويلازمون خدمتي بخشوع، معتبرينني الربَّ القادر على أن يمنحهم السعادة أو يُنزل بهم الشقاء.»
धनद उवाच
Educational Q&A
Worldly power—martial skill and royal strength—does not remove dependence on a higher order; even mighty kings seek refuge in a perceived controller of pleasure and pain, highlighting humility and the limits of human agency.
Dhanada (Kubera) describes how powerful, weapon-trained kings would approach him and worship him, treating him as a divine authority capable of granting happiness or causing suffering.