Shloka 15
राज्ञोऽभिषेकः, अराजकदोषः, दण्डधारणस्य आवश्यकता
Royal Consecration, the Fault of Kinglessness, and the Necessity of Enforcement
आह्रिकं जपमानस्य देवान् पूजयत: सदा । धर्मेण पुरुषव्याप्र धर्माश्रमपदं भवेत्,पुरुषसिंह! जो प्रतिदिन इष्ट-मन्त्रका जप और देवताओंका सदा पूजन करता है, उसे उस धर्मके प्रभावसे धर्माश्रमके पालनका अर्थात् गार्हस्थ्य धर्मके पालनका पुण्यफल प्राप्त होता है
āhrikaṃ japamānasya devān pūjayataḥ sadā | dharmeṇa puruṣavyāpta dharmāśramapadaṃ bhavet, puruṣasiṃha! |
قال بهيشما: «يا أسد الرجال، من يواظب كل يوم على أداء الشعائر المقرّرة ويتلو الجَپَا من المانترا المقدّسة، ويستمر في عبادة الآلهة، فإنه—بقوة تلك الدارما—ينال المنزلة المبرورة لحفظ آشرما الدارما على وجهه، أي سلوك ربّ البيت (gārhastha).»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Regular performance of daily obligatory rites, mantra-recitation (japa), and worship of the gods generates dharmic merit that is equivalent to (or establishes one in) the proper fulfillment of the householder’s āśrama-duties.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs the listener on dharma after the war, emphasizing disciplined daily religious practice as a foundation for ethical life and for attaining the recognized merit of the gārhasthya (householder) stage.