शोकाकुल-युधिष्ठिरं प्रति कुन्त्याः कालोचितोपदेशः | Kuntī’s Timely Counsel to the Grief-Stricken Yudhiṣṭhira
/ #फशार (0) आसजअान- > जहाँ बलवान् योद्धा अपने प्रतिद्वन्धीको दुर्बल पा उसकी एक पिण्डलीको पैरसे दबाकर दूसरीको ऊपर उठा सारे शरीरको बीचसे चीर डालता है
vaiśampāyana uvāca | etāvad uktvā devarṣir virirāma sa nāradaḥ | yudhiṣṭhiras tu rājarṣir dadhyau śoka-pariplutaḥ ||
قال فايشَمبايانا: بعدما قال القدّيس الإلهي نارادا هذا القدر فحسب، لزم الصمت. أمّا الملك يودهيشثيرا—وإن كان حكيمًا بين الملوك—فقد ظلّ غارقًا في الأسى، وأخذ يتأمّل بعمق، وقد غمرت الحزنُ قلبَه وعقلَه.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the ethical and psychological weight borne by a righteous ruler: even a dharmic king must pause, reflect, and confront grief rather than rush to action. Silence after instruction and inward contemplation are presented as necessary steps toward moral clarity.
After delivering his message, the sage Nārada stops speaking. The focus then shifts to Yudhiṣṭhira, who, overwhelmed by sorrow, begins to brood and reflect—setting the stage for further counsel and resolution in the surrounding discourse of the Śānti Parva.