Bhīṣma on the Śara-Śayyā: Yudhiṣṭhira and Kṛṣṇa Approach the Eldest for Śānti
देशजातिकुलानां च जानीषे धर्मलक्षणम् | वेदोक्तो यश्च शिष्टोक्त: सदैव विदितस्तव
deśa-jāti-kulānāṃ ca jānīṣe dharma-lakṣaṇam | vedokto yaś ca śiṣṭoktaḥ sadaiva viditas tava ||
قال فايشَمبايانا: «إنك تُحسن معرفة العلامات الفارقة للدارما كما تُراعى بحسب الإقليم والجماعة والنَّسَب. والدارما التي تُعلِّمها الفيدات، وكذلك التي يثبتها الشيوخ المهذَّبون العلماء، قد عُرفت لديك منذ زمن بعيد.»
वैशम्पायन उवाच
Dharma is recognized through multiple authoritative lenses: local practice (deśa), community norms (jāti), family/lineage traditions (kula), and overarching standards grounded in the Veda and affirmed by respected learned elders (śiṣṭas).
Vaiśampāyana addresses a listener as someone already well-versed in dharma—both in its contextual forms (regional, communal, familial) and in its higher authorities (Vedic injunction and the guidance of exemplary tradition-bearers).