Shloka 38
तृषितेन च कौन्तेय भिक्षितश्रित्रभानुना । सहस्रबाहुर्विक्रान्त: प्रादाद् भिक्षामथाग्नये,कुन्तीनन्दन! एक समय भूखे-प्यासे हुए अग्निदेवने पराक्रमी सहस्रबाहु अर्जुनसे भिक्षा माँगी और अर्जुनने अग्निको वह भिक्षा दे दी
tṛṣitena ca kaunteya bhikṣitena śikhitrabhānunā | sahasrabāhur vikrāntaḥ prādād bhikṣām athāgnaye ||
قال فاسوديفا: «يا ابن كونتي، حين كان أَغني—متلألئاً كاللهيب المتوَّج—قد عُذِّب مرةً بالجوع والعطش، منحَه سَهَسْرَباهو أرجونا، الشجاع القوي، الصدقةَ التي طلبها.» وتُبرز هذه الحادثة خُلُقَ العطاء لمن يستحق، وإكرامَ الطلب الإلهي من غير تردّد.
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores dāna-dharma: when a worthy petitioner—especially a divine being—asks, a righteous and capable person should give promptly and respectfully, treating the request as an opportunity to uphold duty and generosity.
Kṛṣṇa (Vāsudeva) recalls an earlier episode: Agni, suffering hunger and thirst, approached Sahasrabāhu Arjuna for “bhikṣā” (a requested gift). Sahasrabāhu Arjuna, famed for valor, granted Agni what he asked for.