Shloka 163
Yudhiṣṭhira’s Post-Accession Settlements and Approach to Vāsudeva (युधिष्ठिरस्य राज्यस्थापनं वासुदेवाभिगमनं च)
उवाच मधुरं राजा स्मितपूर्वमिदं तदा । भगवान्की उस दिव्य झाँकीकी तीनों लोकोंमें कहीं उपमा नहीं थी। राजा युधिष्ठछिर मानवविग्रहधारी उन परमात्मा विष्णुके समीप जाकर मुसकराते हुए मधुर वाणीमें इस प्रकार बोले--
vaiśampāyana uvāca | uvāca madhuraṃ rājā smitapūrvam idaṃ tadā |
قال فايشَمبايانا: عندئذٍ تكلّم الملك—وقد سبق كلامَه ابتسامة—بهذه الكلمات العذبة. (وفي سياق الرواية، يقترب يودهيشثيرا من الإله الأعلى فيشنو، الظاهر في هيئة بشرية، بعد أن شهد مشهداً إلهياً لا نظير له في العوالم الثلاثة، ويبدأ مخاطبته بكلام رقيق مفعم بالتبجيل.)
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse models dhārmic speech: even when addressing supreme authority, one should speak with humility, sweetness, and self-control—signaled by the smile and gentle words—reflecting inner composure and reverence.
The narrator Vaiśampāyana reports that the king (Yudhiṣṭhira), after witnessing an extraordinary divine manifestation and approaching Viṣṇu, begins his address—smiling and speaking in a sweet tone—introducing the forthcoming dialogue.