Shloka 4
त्वामेकमाहु: पुरुष त्वामाहु: सात्वतां पतिम् । नामभि स्त्वां बहुविधै: स्तुवन्ति प्रयता द्विजा:,“अपने मन और इन्द्रियोंको संयममें रखनेवाले द्विज एकमात्र आपको ही अन्तर्यामी पुरुष एवं उपासना करनेवाले भक्तोंका प्रतिपालक बताते हैं। साथ ही वे नाना प्रकारके नामोंद्वारा आपकी स्तुति करते हैं
tvām ekam āhuḥ puruṣa tvām āhuḥ sāttvatāṁ patim | nāmabhiḥ tvāṁ bahuvidhaiḥ stuvanti prayatā dvijāḥ ||
قال فايشَمبايانا: إنّ ذوي الميلادين، الممسكين بزمام النفس—الضابطين للعقل والحواس—يُقرّون بأنك وحدك «الأنترياميِن»؛ الحاكم الباطن، والبوروشا الأسمى. ويعلنونك أيضًا سيّد الساتتفَتَة وحاميهم—أهل العبادة بالمحبّة (البهاكتي). وبعقولٍ منضبطة يسبّحونك بأسماءٍ شتّى، مُثبتين أنّ الحقيقة الواحدة تُنال عبر ألقابٍ متعددة وصيغٍ من القول الموقّر.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the supreme reality is one—addressed as the indwelling Person and as the protector-lord of devotees—yet praised through many names. It highlights disciplined worship and the legitimacy of multiple divine epithets pointing to a single ultimate.
Vaiśaṃpāyana, as narrator, reports a doctrinal praise: learned, self-restrained dvijas describe the addressed deity as the sole supreme Person and as the lord of the Sāttvatas, and they extol him with various names as part of reverent discourse.