Shloka 10
तस्मै राजन सुरेन्द्राय नारदो वदतां वर: । आसीनायोपपन्नाय प्रोक्तवान् विपुलां कथाम्,राजन्! उनके इस प्रकार पूछनेपर वक्ताओंमें श्रेष्ठ नारदजीने अपने पास ही बैठे हुए सुरेन्द्रको एक विस्तृत कथा सुनायी
tasmai rājan surendrāya nārado vadatāṃ varaḥ | āsīnāyopapannāya proktavān vipulāṃ kathām ||
قال بهيشما: «أيها الملك، لذلك السوريندرا (إندرا)، روى نارادا—وهو أبلغ المتكلمين وأفضلهم—حكايةً طويلةً مفصّلة، مخاطبًا إياه وهو جالسٌ قريبًا على نحوٍ لائقٍ وبانتباهٍ تام».
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic pedagogy: authoritative wisdom is transmitted through a qualified speaker (Narada) to a worthy listener (Surendra) in a proper setting, emphasizing that ethical instruction is best conveyed through expansive narrative and attentive reception.
Bhishma reports that Narada, renowned for eloquence, begins telling Surendra (the lord of the gods) an extensive story, delivered to him as he sits nearby—signaling the start of a longer instructive episode.