Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
पावितात्माद्य संवृत्त: श्रुत्वेमामादित: कथाम् | जनमेजय! तुम पाण्डवोंके कुलभूषण और अत्यन्त पराक्रमी हो। तुम भी प्रारम्भसे ही इस कथाको सुनकर आज परम पवित्र हो गये हो
pāvitātmā adya saṁvṛttaḥ śrutvemām āditaḥ kathām | janamejaya! tvaṁ pāṇḍavānāṁ kulabhūṣaṇaḥ atyanta-parākramaś ca | tvam api prārambhataḥ eva imāṁ kathāṁ śrutvā adya parama-pavitraḥ jātaḥ ||
قال فايشَمبايَنا: «يا جاناميجايا، إذ سمعتَ هذه الحكاية من أولها، فقد تطهّرتَ اليوم في روحك. أنت زينةُ سلالة الباندافا وبالغُ البأس؛ وأنت أيضًا، بإصغائك إلى هذا الخبر منذ مبتدئه، قد صرتَ الآن في غاية الطهارة.»
वैशम्पायन उवाच
The verse emphasizes the purifying power of attentive listening to a dharmic narrative from beginning to end. It frames śravaṇa (hearing) as an ethical-spiritual discipline that refines the listener’s inner state and supports righteous kingship.
Vaiśampāyana addresses King Janamejaya, praising him as the glory of the Pāṇḍava line and declaring that, by hearing the account from its very start, Janamejaya has become purified and supremely sanctified.