Shloka 113
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
तच्च शूलं विनिर्धूतं हुंकारेण महात्मना । जगाम शंकरकरं नारायणसमाहतम्,तब महात्मा नारायणने हुंकारध्वनिके द्वारा उस त्रिशूलको पीछे हटा दिया। नारायणके हुंकारसे प्रतिहत होकर वह शंकरजीके हाथमें चला गया
tac chūlaṁ vinirdhūtaṁ huṁkāreṇa mahātmanā | jagāma śaṅkarakaraṁ nārāyaṇasamāhatam ||
ذلك الرمحُ الثلاثيُّ، وقد زُلزلَ بصيحةِ «هُمْكارا» المدوّية التي أطلقها العظيمُ، صدَّهُ نارايانا؛ فلمّا كُفَّ اندفاعُه عاد إلى يدِ شانكارا. وتُبرزُ هذه الحادثةُ سموَّ القوّةِ الروحيةِ على مجرّدِ بأسِ السلاح، وأنّ ضبطَ النفسِ هو الذي يحكمُ حتى صراعَ الآلهة.
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse highlights that higher spiritual potency (here symbolized by Nārāyaṇa’s mere huṁkāra) can neutralize even formidable weapons, suggesting that true power is rooted in inner mastery and dharmic restraint rather than violence.
Śaṅkara’s trident is hurled or set in motion, but the great one’s huṁkāra drives it back; repelled by Nārāyaṇa, the weapon returns and comes to rest again in Śaṅkara’s hand.