Shloka 22
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
तस्य नारायणे भक्ति वहतोअमित्रकर्षिण: । एकशब्यासन देवो दत्तवान् देवराट् स््वयम्,भगवान् नारायणमें भक्ति रखनेवाले उस शत्रुसूदन नरेशपर प्रसन्न हो देवराज इन्द्र उन्हें अपने साथ एक शय्या और एक आसनपर बिठाया करते थे
tasya nārāyaṇe bhaktiṁ vahato 'mitrakarṣiṇaḥ | ekaśayyāsanaṁ devo dattavān devarāṭ svayam ||
قال بهيشما: «لأن ذلك الملك، قاهر الأعداء، كان ثابتًا على محبته التعبدية لنارايانا، فقد سُرَّ إندرا نفسه، ملك الآلهة، ومنحه شرفًا نادرًا: أن يشاركه الفراش نفسه والمقعد نفسه.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Steadfast bhakti to Nārāyaṇa brings divine favor and honor; spiritual devotion is portrayed as a higher credential than mere worldly power, even in the eyes of Indra.
Bhīṣma describes a devotee-king (called ‘enemy-subduer’) whose devotion to Nārāyaṇa pleases Indra, leading Indra to grant him exceptional respect—sharing the same seat and couch—signifying intimate honor and recognition.