नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
“महामुने! तुम मेरे प्रसादसे इस जगत्में सदा अपने पुत्रसदृश छायाका दर्शन करते रहोगे। वह सब ओर दिखायी देगी, कभी तुम्हारी आँखोंसे ओझल न होगी” ।। सो5नुनीतो भगवता स्वयं रुद्रेण भारत । छायां पश्यन् समावृत्त: स मुनि: परया मुदा,भरतनन्दन! साक्षात् भगवान् शंकरके इस प्रकार आश्वासन देनेपर सर्वत्र अपने पुत्रकी छाया देखते हुए मुनिवर व्यास बड़ी प्रसन्नताके साथ अपने आश्रमपर लौट आये
mahāmune! tvaṁ mama prasādāt asmin jagati sadā sva-putra-sadṛśa-chāyā-darśanaṁ kariṣyasi. sā sarvataḥ dṛśyate, kadācid api tava akṣibhyām ojhalā na bhaviṣyati. so 'nunīto bhagavatā svayaṁ rudreṇa, bhārata; chāyāṁ paśyan samāvṛttaḥ sa muniḥ parayā mudā. bharata-nandana! sākṣāt bhagavān śaṅkaraḥ evaṁ āśvāsanaṁ dattvā, sarvatra sva-putrasya chāyāṁ paśyan, munivaraḥ vyāsaḥ mahā-prasannatayā sva-āśramaṁ pratyāgacchat.
قال بهيشما: «أيها الموني العظيم! بفضلي سترى في هذا العالم على الدوام حضور ابنك كأنه ظلّ. سيظهر في كل مكان ولن يغيب عن بصرك قط.» وهكذا، يا بهاراتا، عاد ذلك الحكيم—وقد واساه الرب نفسه، رودرا—وهو يرى ذلك الحضور وممتلئ بفرحٍ أسمى. يا بهجة آل بهاراتا! وبعد أن منح بهاگافان شانكارا هذا الوعد بنفسه، رجع الموني الجليل فياسا إلى صومعته، يرى ظلّ ابنه في كل موضع، وقد سكن قلبه واغتبط.
भीष्म उवाच
Divine grace can transform grief into steadiness: the Lord consoles the devotee by granting an enduring, meaningful vision (a ‘shadow-presence’) that restores inner balance without denying loss.
Shiva (Rudra/Shankara) personally reassures the sage Vyasa that he will continually perceive the presence of his son as a visible ‘shadow’ everywhere; consoled and joyful, Vyasa returns to his hermitage.