Shloka 33
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
तमुवाच महादेव: सान्त्वपूर्वमिदं वच: । पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा,इसी समय देवताओं और गन्धर्वोंसे घिरे हुए तथा महर्षियोंसे पृूजित पिनाकधारी भगवान् शंकर वहाँ आ पहुँचे और पुत्र-शोकसे संतप्त वेदव्यासजीको सान्त्वना देते हुए कहने लगे--
tam uvāca mahādevaḥ sāntvapūrvam idaṃ vacaḥ | putraśokābhisaṃtaptaṃ kṛṣṇadvaipāyanaṃ tadā ||
قال بهيشما: عندئذٍ خاطب مهاديڤا (شيفا، Śiva) كريشنا دْوَيبايانا فياسا (Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa)، وهو ملتهب بحزن الابن، بكلامٍ يفيض تسليةً ورفقًا—مُرسِيًا نبرةً رحيمةً وموافقةً للدارما لما سيُعلَّم بعد ذلك.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even profound sorrow is to be met first with sāntva—compassionate reassurance—before instruction. The verse models a dharmic approach: healing speech and empathy prepare the mind to receive higher counsel.
Bhīṣma narrates that Śiva (Mahādeva) arrives and speaks consoling words to Vyāsa, who is overwhelmed by grief for his son, marking the beginning of Śiva’s comforting address.