पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
सम्भ्रान्तमनसो राजन्नासन् परमविस्मिता: । वे अपने शब्दसे सम्पूर्ण आकाशको पूर्ण-सा कर रहे थे। राजन! उन्हें सहसा आते देख सम्पूर्ण अप्सराएँ मन ही-मन घबरा उठीं और अत्यन्त आश्चर्यमें पड़ गयीं
sambhrāntamanaso rājann āsan paramavismitāḥ | te svaiḥ śabdaiḥ sampūrṇam ākāśaṃ pūrṇaṃ iva kurvantaḥ | rājan! tān sahasā āgatān dṛṣṭvā samastā apsarāḥ manasā sambhrāntāḥ paramavismaye papatuḥ ||
قال شوكا: «أيها الملك، اضطربت نفوسهم ووقعوا في غاية الدهشة. وبأصواتهم أنفسهم كأنهم ملأوا السماء كلها حتى فاضت. أيها الملك، لما رأتهم الحوريات السماويات (الأبساراس) يأتون فجأة دفعة واحدة، اضطربن في دخيلة أنفسهن وسقطن في عجب عميق.»
शुक उवाच
The verse highlights how sudden, overwhelming phenomena can unsettle even celestial beings, illustrating the mind’s vulnerability to surprise and the natural rise of fear and wonder; it implicitly points to the value of steadiness (dhairya) and inner composure amid extraordinary events.
Śuka describes a sudden arrival accompanied by powerful sound that seems to fill the sky; upon seeing them appear all at once, the Apsarases become mentally agitated and intensely astonished.