Shloka 59
Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
सर्ववित् सर्वजित् सिद्धो भव भावविवर्जित: । इसलिये तुम कर्मोसे निवृत्त, सब प्रकारके बन्धनोंसे मुक्त, सर्वज्ञ, सर्वविजयी, सिद्ध और सांसारिक भावनासे रहित हो जाओ ।। ५८ $ || संयमेन नवं बन्ध॑ निवर्त्य तपसो बलात् | सम्प्राप्ता बहवः सिद्धिमप्यबाधां सुखोदयाम्,बहुत-से ज्ञानी पुरुष संयम और तपस्याके बलसे नवीन बन्धनोंका उच्छेद करके अनन्त सुख देनेवाली अबाध सिद्धिको प्राप्त हो चुके हैं
sarvavit sarvajit siddho bhava bhāvavivarjitaḥ | saṁyamena navaṁ bandhaṁ nivartya tapaso balāt | samprāptā bahavaḥ siddhim apy abādhāṁ sukhodayām ||
قال نارادا: فكن عليمًا بكل شيء وغالبًا لكل شيء؛ وكن مُتحقِّقًا كاملًا، منزّهًا عن أحوال الدنيا وتعلّقاتها. وبالضبطِ للنفس، وبقوّة الزهد والتقشّف (التَّبَسْيا)، اقطع الروابط الجديدة التي تتكوّن؛ فقد بلغ كثير من الحكماء كمالًا لا يعوقه عائق، تنبثق منه سعادة لا نهاية لها.
नारद उवाच
Educational Q&A
Nārada urges the listener to stop creating fresh bondage by practicing saṁyama (self-restraint) and tapas (austerity). Through disciplined control and detachment from worldly ‘bhāva’, one becomes inwardly victorious, perfected, and attains an unobstructed, enduring happiness—an ethical ideal of conquering oneself rather than external foes.
Within the didactic setting of the Śānti Parva, Nārada delivers instruction on the path of renunciation and spiritual accomplishment. He points to precedent—many wise people have already achieved such siddhi—using it as encouragement to adopt restraint, sever new attachments, and move toward liberation.