Shloka 21
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
प्रदक्षिणमवर्तन्त शुकाश्नाषाश्व भारत | भारत! सहसौ्रों हंस, शतपत्र, सारस, शुक और नीलकण्ठ आदि पक्षी उनकी प्रदक्षिणा करने लगे || २० $ ।। आरणेयस्ततो दिव्यं प्राप्प जन्म महाद्युति:
pradakṣiṇam avartanta śukāśnāśvā bhārata | bhārata! sahasrāṇi haṃsāḥ śatapatrāḥ sārasāḥ śukāś ca nīlakaṇṭhādayaḥ pakṣiṇaḥ teṣāṃ pradakṣiṇāṃ cakruḥ || āraṇeyas tato divyaṃ prāpya janma mahādyutiḥ ||
قال بيشما: «يا بهاراتا، أخذت الطيور تطوف حولهم بخشوع من جهة اليمين. آلافٌ من الإوزّ، وطيورُ شَتَبَتْرَ، والكُرْكِيّات، والببغاوات، والطواويس، وسائرُ الطير أدّت طوافَ التبجيل حولهم. ثم إنّ آرَنيَةَ، ذا البهاء العظيم، نال ميلادًا إلهيًّا.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Reverence shown to the worthy—here symbolized by creatures performing pradakṣiṇā—signals the presence of dharma and accumulated merit; such merit is portrayed as bearing fruit in an elevated, even divine, rebirth.
Bhīṣma describes an auspicious scene in which many kinds of birds circle the revered figures in a ritual-like manner, after which Āraṇeya is said to attain a divine birth, indicating a favorable karmic outcome.