Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
सा यदि त्वं स्वकार्येण यद्यन्यस्य महीपते: । तत् त्वं सत्रप्रतिच्छन्ना मयि नाहसि गूहितुम्,यदि आप अपने कार्यसे या किसी दूसरे राजाके कार्यसे यहाँ वेष बदलकर आयी हों तो अब आपके लिये यथार्थ बातको गुप्त रखना उचित नहीं है
sā yadi tvaṁ svakāryeṇa yady anyasya mahīpateḥ | tat tvaṁ satrapraticchannā mayi nāhasi gūhitum ||
قال جاناكا: «إن كنتِ قد جئتِ إلى هنا متنكّرةً لقضاء شأنٍ لكِ، أو شأنٍ لملكٍ آخر، فحينئذٍ—وقد استترتِ تحت رداء الحيطة—لا ينبغي لكِ أن تُخفِي الحقيقة عني. ففيما يمسّ الدارما وحسن السلوك، لا يليق الكتمانُ أمام من يقدر أن يحكم بالحق.»
जनक उवाच
The verse stresses ethical transparency: when one approaches a wise ruler or judge, especially under disguise or suspicion, it is improper to conceal the real purpose. Dharma here favors truthful disclosure over strategic secrecy.
King Janaka addresses a woman who appears to have come in disguise. He infers she may be acting for her own ends or on behalf of another king, and he urges her not to hide the truth from him.