सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
इस प्रकार श्रीमह्याभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत राजधमानुशासनपर्वमें नारद और पर्वतका उपाख्यानविषयक तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ,सूृंजयो<पि सुतं प्राप्प देवराजसमद्युतिम् । हृष्ट: सान््त:पुरो राजा वननित्यो बभूव ह
sṛñjayo 'pi sutaṁ prāpya devarājasamadyutim | hṛṣṭaḥ sāntaḥpuro rājā vananityo babhūva ha ||
ونال سِرِنجايا أيضًا ابنًا كان لمعانه كلمعان ملك الآلهة. فابتهج الملك، ومع أهل بيته في الحَرَم، وصار ممن يألفون سكنى الغابة، آخذًا بسيرة الانزواء وضبط النفس.
वायुदेव उवाच
Even after fulfilling worldly aims such as securing an heir, a righteous king may turn toward restraint and forest-dwelling, signaling the dharmic ideal of moving from royal responsibility toward renunciation and inner discipline.
The verse states that King Sṛñjaya gains a son of Indra-like brilliance; pleased, he then adopts a forest-oriented life along with his household, indicating a shift from courtly life to a more ascetic mode.