सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
“राजाको मनोवाञ्छित वर देकर संतुष्ट करो। वे जो-जो चाहते हैं, वह सब उन्हें मिले। तुम्हारी राय हो तो हम दोनोंकी तपस्यासे उनके मनोरथकी सिद्धि हो” ।।
rājānaṃ manovāñchitaṃ varaṃ dattvā saṃtuṣṭa kuru | ye ye icchanti tat sarvaṃ teṣāṃ prāpyatām | yadi te matir asti, āvayoḥ tapasā teṣāṃ manorathasya siddhir bhaviṣyatīti || tata āhūya rājānaṃ sṛñjayaṃ jayatāṃ varam | parvato 'numato vākyaṃ uvāca kuru-puṅgava kuru-śreṣṭha |
قال نارَدَة: «أرضِ الملكَ بمنحه العطيّة التي يتمنّاها. ومهما يشتهِ فليَنَلْه كلَّه. فإن رأيتَ ذلك، فبزهدِنا نحن الاثنين تتحقّق أمنيته». ثم إنّ بارڤَتَ، بعد أن نال إذني، استدعى الملك سِرِنْجَيا—أفخرَ الظافرين من الأبطال—وقال له: «يا ثورَ الكورو، يا خيرَ الكورو!»
नारद उवाच
The passage highlights an ethical mode of counsel: a ruler’s satisfaction and welfare may be secured through rightful granting of a boon, and spiritual effort (tapas) can be directed toward fulfilling a legitimate wish—showing the perceived power of ascetic merit when guided by prudent agreement.
Nārada advises that the king be pleased by giving him his desired boon and suggests that their combined austerities can accomplish the king’s wish. With Nārada’s permission, Parvata then summons King Sṛñjaya and begins addressing him respectfully as a foremost Kuru hero.