Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
अतिदुःखमिदं मूढ न जातु ब्राह्मण: सहेत् क्षत्रियस्थेव ते धैर्य कामया सत्यमुच्यताम्,'ओ मूर्ख! ऐसा भारी दु:ख ब्राह्मण कदापि नहीं सह सकता। तेरा धैर्य तो क्षत्रियके समान है। तू स्वेच्छासे ही सत्य बता, कौन है?”
atidukham idaṁ mūḍha na jātu brāhmaṇaḥ sahet | kṣatriyasyeva te dhairyaṁ kāmayā satyam ucyatām ||
قال نارادا: «إن هذا العذاب بالغُ الشدّة، يا أحمق؛ فما كان لِبراهمنٍ أن يحتمله قط. إن صبرك صبرُ كشتريا. فقل الحقَّ طوعًا—من أنت؟»
नारद उवाच
The verse underscores satya (truthfulness) as an ethical imperative: extraordinary endurance suggests a hidden identity, and Nārada urges voluntary confession of truth rather than concealment.
Nārada observes someone bearing immense suffering with unusual fortitude; judging that such endurance is more typical of a kṣatriya than a brāhmaṇa, he challenges the person and asks them to reveal their true identity.