अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
भावितं कर्मयोगेन जायते तत्र तत्र ह । इदं शरीर वैदेह ग्रियते यत्र यत्र ह । तत्स्वभावो<परो दृष्टो विसर्ग: कर्मणस्तथा
bhāvitaṁ karmayogena jāyate tatra tatra ha | idaṁ śarīra vaideha mriyate yatra yatra ha | tat-svabhāvo 'paro dṛṣṭo visargaḥ karmaṇas tathā ||
يا فَيدِهَا، إن هذا الكائن المتجسِّد، المصوغ بانضباط اليوغا وبترابط الكارما، يولد مرارًا في مواضع شتّى. فهذا الجسد يموت حيثما كان؛ ثم، بدافع القدر الذي نضج من الكارما (برارابده)، يتخذ ميلادًا في مكان آخر. وهكذا تُرى العودة إلى الميلاد «إرسالًا» طبيعيًّا لا مفرّ منه، ناشئًا من أفعال المرء وثمارها.
पराशर उवाच
Death ends a particular body, not the causal stream of karma. Actions (and their ripened results) condition the next birth; therefore rebirth is presented as a natural consequence of karma rather than a random event.
Parāśara addresses Vaideha (Janaka), explaining the mechanism of saṁsāra: the body dies wherever it is, and the being—conditioned by karmic causality—arises again elsewhere, showing the observable pattern of transmigration driven by karma.