Shloka 1
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
राजन! संसारमें पिता, सखा, गुरुजन और स्त्रियाँ--ये कोई भी उसके नहीं होते, जो सर्वथा गुणहीन हैं; किंतु जो प्रभुके अनन्य भक्त, प्रियवादी, हितैषी और इन्द्रियविजयी हैं, वे ही उसके होते हैं अर्थात् उसका त्याग नहीं करते
rājan! saṃsāre pitā sakhā gurujanāḥ striyaś ca—ete ko'pi tasya na bhavanti yo'ntyantaṃ guṇahīnaḥ; kintu ye prabhoḥ ananya-bhaktāḥ priyavādinaḥ hitaiṣiṇa indriya-jayinaś ca te eva tasya bhavanti, arthāt taṃ na tyajanti.
قال باراشارا: «أيها الملك، في هذا العالم لا يثبت مع من خلا من الفضيلة خلوًّا تامًّا لا أبٌ ولا صديقٌ ولا الشيوخُ والمعلمون، ولا حتى الزوجات. ولكن الذين يخلصون العبادة للرب وحده، ويقولون القول المرضيَّ الصادق، ويبتغون خيرَ غيرهم، وقد قهروا حواسَّهم—أولئك وحدهم يقفون معه ولا يهجرونه».
पराशर उवाच
Educational Q&A
Worldly ties are unreliable for a person who lacks virtue; lasting support comes from the company of the virtuous—especially those devoted to the Lord, kind in speech, benevolent, and self-controlled—who do not forsake one in adversity.
Parāśara addresses a king and offers moral instruction: he contrasts the instability of ordinary social relations around a thoroughly unvirtuous person with the steadfast loyalty of spiritually and ethically disciplined companions.