Shloka 40
Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
आज्येन पयसा दध्ना पूर्णाहुत्या विशेषतः । वालै: शुड्रेण पादेन सम्भरत्येव गौर्मखम्,तुलाधारने कहा--्रह्मन! जिन दम्भी पुरुषोंके यज्ञ अश्रद्धा आदि दोषोंके कारण यज्ञ कहलानेयोग्य नहीं रह जाते, वे न तो मानसिक यज्ञके अधिकारी हैं और न क्रियात्मक यज्ञके ही। श्रद्धालु पुरुष तो घी, दूध, दही और विशेषतः पूर्णाहुतिसे ही अपना यज्ञ पूर्ण करते हैं। श्रद्धालुओंमें जो असमर्थ हैं, उनका यज्ञ गाय अपनी पूँछके बालोंके स्पर्शसे, शृंगजलसे और पैरोंकी धूलसे ही पूर्ण कर देती है
ājyena payasā dadhnā pūrṇāhutyā viśeṣataḥ | vālaiḥ śuḍreṇa pādena sambharatyeva gaur makham ||
قال تُلادهارا: «إن القربان يكتمل بالسمن المصفّى، واللبن، واللبن الرائب—وخاصةً بالقربان الكامل الأخير. وأما أهل الإيمان الذين يعجزون عن ذلك، فالبقرة نفسها تُتمّ قربانهم: بمسّ شعر ذنبها، وبالماء من قرنيها، وبالغبار من حوافرها. وهكذا فالإيمان الصادق—لا التفاخر—هو الذي يجعل القربان نافذًا.»
तुलाधार उवाच