Shloka 39
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
सर्वे देवा: प्राणिनां प्राणनान्ते गत्वा वृत्ता: संनिवृत्तास्तथैव । एवं सर्वे मानवा: प्राणनान्ते गत्वा वृत्ता देववद् राजसिंह,राजसिंह! जैसे इन्द्रियाँ जाग्रतू-अवस्थाके अन्तमें सुषुप्तिके समय निष्क्रिय होकर विलीन हो जाती हैं और जाग्रत्-अवस्था आनेपर पुन: लौट आती हैं, उसी प्रकार सारे प्राणी ही जीवनके अन्तमें परलोकमें जाकर कर्मोके अनुसार देवताओंके तुल्य अथवा नरकगामी होते हैं और कर्मोके क्षीण होनेपर इस जगत्में लौटकर पुनः मनुष्य आदि योनियोंमें जन्म ग्रहण करते हैं
Pitāmaha uvāca: sarve devāḥ prāṇināṃ prāṇanānte gatvā vṛttāḥ saṃnivṛttās tathaiva | evaṃ sarve mānavāḥ prāṇanānte gatvā vṛttā devavad, rājasimha rājasimha |
قال بهيشما: «عند نهاية العمر يرحل جميع الكائنات؛ وكما تنسحب الآلهة وتغدو خاملة عند انقضاء مدى الحياة، كذلك البشر عند الموت يمضون وفق أعمالهم. فمنهم من يبلغ أحوالًا كأحوال الآلهة، ومنهم من يهوي إلى مسالك جحيمية. فإذا نَفِدَت قوة أعمالهم عادوا إلى هذا العالم وولدوا من جديد في أرحام البشر وغيرها—كما تغيب الحواس في النوم عند نهاية اليقظة ثم تعود للظهور حين تعود اليقظة».
पितामह उवाच