Shloka 22
अध्याय २५६ — श्रद्धा, अहिंसा, स्पर्धा-त्यागः
Tūlādhāra–Jājali: Faith, Non-harm, and Renunciation of Rivalry
पाणिभ्यां चैव जग्राह तान्यश्रूणि जनेश्वर: । मानवानां हितार्थाय ययाचे पुनरेव ह,तब जनेश्वर ब्रह्माजीने मानवोंके हितके लिये अपने दोनों हाथोंमें मृत्युके आँसू ले लिये। फिर मृत्युने उनसे इस प्रकार प्रार्थना की
pāṇibhyāṃ caiva jagrāha tāny aśrūṇi janeśvaraḥ | mānavānāṃ hitārthāya yayāce punar eva ha ||
قال نارادا: إن ربَّ الخلائق (براجاباتي) أخذ تلك الدموع بكلتا يديه ابتغاءَ خير البشر. ثم إن مريتيو (الموت) عاد فرفع إليه تضرعًا—يلتمس سبيلًا يحمل به عبءَ الإماتة دون أن يخرق الدارما أو يخلَّ بالنظام الكوني.
नारद उवाच
Educational Q&A
Even necessary functions like death and punishment must be integrated into dharma: governance should aim at the welfare of beings, and the moral burden of harm is acknowledged rather than denied.
Brahmā, called the lord of creatures, receives the tears associated with Death, symbolically taking up and regulating the sorrow and burden tied to mortality; Death then petitions again, seeking guidance or relief in carrying out her role.