Shloka 32
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
सम्यग वेदान् प्राप्य शास्त्राण्यधीत्य सम्यग राज्यं पालयित्वा महात्मा । चातुर्वर्ण्य स्थापयित्वा स्वधर्मे वाजिग्रीवो मोदते देवलोके,*वेदोंका ज्ञान पाकर, शास्त्रोंका अध्ययन करके, राज्यका अच्छी तरह पालन करते हुए महामना राजा हयग्रीव चारों वर्णोके लोगोंको अपने-अपने धर्ममें स्थापित करके इस समय देवलोकमें आनन्द भोग रहे हैं
vaiśampāyana uvāca | samyag vedān prāpya śāstrāṇy adhītya samyag rājyaṃ pālayitvā mahātmā | cāturvarṇyaṃ sthāpayitvā svadharme vājigrīvo modate devaloke ||
قال فايشَمبايانا: لقد نال الفيدا على وجهها ودرس المصنّفات المعتمدة، وحكم المملكة حكمًا حسنًا بوصفه عظيم النفس؛ ثم إن ڤاجيغريفا—بعد أن أقام الطبقات الأربع في واجباتها الخاصة—يَسْتَبْهِجُ الآن في عالم الآلهة. ويعرض البيتُ العلمَ القويم والملكَ العادل على أنهما يتعاضدان، حتى يفضيا إلى مآلٍ ذي استحقاق في الآخرة.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that a ruler’s legitimacy and spiritual merit rest on two pillars: right knowledge (attaining the Vedas and studying śāstra) and right action (protecting the kingdom and establishing people in their svadharma). Such integrated dharma leads to lasting renown and heavenly reward.
Vaiśampāyana reports the fate of the noble king Vājigrīva: after learning the Vedas, studying śāstras, governing well, and stabilizing the four varṇas in their duties, he is said to be enjoying happiness in devaloka.