Shloka 26
आत्मदर्शन-उपदेशः (Ātma-darśana Upadeśa) — Mind, Senses, and the All-pervading Self
वेदवादाश्वानुयुगं हसन्तीतीह न: श्रुतम् । आयूंषि चाशिषश्चैव वेदस्यैव च यत्फलम्,त्रेता आदि युगोंमें वेदोंका स्वाध्याय और मनुष्योंकी आयु घटने लगती है, ऐसा सुना गया है। उनकी कामनाओंकी सिद्धिमें भी बाधा पड़ती है और वेदाध्ययनके फलमें भी न्यूनता आ जाती है
vyāsa uvāca | vedavādāśvānuyugaṃ hasantītiha naḥ śrutam | āyūṃṣi cāśiṣaś caiva vedasyaiva ca yat phalam |
قال فياسا: لقد سمعنا في هذا العالم أنّه كلّما تقدّمت العصور صارت إعلاناتُ الفيدا تُقابَل بالسخرية والاستهزاء. تقصر أعمار البشر؛ وتتعثر البركاتُ ونيلُ المرغوبات بالعوائق؛ وحتى ثمارُ دراسة الفيدا وممارستها تتضاءل. ويؤكّد هذا التعليم انحدارَ الأخلاق في اليوغا المتأخرة وضرورةَ الثبات على الدارما رغم وهن القدرات.
व्यास उवाच
Educational Q&A
As time moves through successive yugas, human capacity and reverence for Vedic dharma weaken: lifespans shorten, blessings and aims are harder to realize, and the spiritual efficacy (phala) of Vedic study and observance is experienced as diminished. The implied counsel is to persist in dharma even amid decline.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and the conditions of different ages, Vyāsa states a traditional observation about yuga progression: later ages bring reduced longevity and reduced effectiveness of Vedic practice, along with social ridicule of Vedic teachings.