Shloka 12
योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
आकाशे ददृशे ज्योतिरुद्यतार्चि:समप्रभम् । तयो: समीप त॑ प्राप्तं॑ प्रत्यदुश्यत भारत,उदित होते हुए सूर्यके पास ही आकाशमें उन्हें द्वितीय सूर्यके समान एक दिव्य ज्योति दिखायी दी, जो प्रज्वलित अग्निशिखाके समान प्रकाशित हो रही थी। भारत! वह ज्योति क्रमश: उन दोनोंके समीप आती दिखायी दी
ākāśe dadṛśe jyotir udyatārciḥ-samaprabham | tayoḥ samīpaṃ tat prāptaṃ pratyadṛśyata bhārata ||
قال بيشما: ظهر في السماء نورٌ مشرق، متّقدٌ ببهاءٍ كبهاء لهبٍ ينهض صاعدًا. يا بهاراتا، شوهد وهو يدنو من الاثنين، كأن شمسًا ثانية اقتربت من الشمس التي ما برحت قد أشرقت—جلالٌ إلهيٌّ مهيب يتقدّم نحوهما خطوةً بعد خطوة.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how extraordinary, luminous phenomena are framed as meaningful signs within dharma discourse: divine radiance is not mere spectacle but a narrative marker that the moral-spiritual order is actively present, guiding or confirming the path of the righteous.
Bhīṣma describes a striking vision in the sky: a blazing, sunlike divine light appears and is seen moving closer to “those two,” heightening the sense of an omen or celestial visitation within the ongoing Shānti Parva narration.