ब्राह्मणस्य पूर्वतरा वृत्तिः — The Earlier Ideal Conduct of a Brahmana
River-of-Saṃsāra Metaphor
कि कत्थसे मां कि च त्वं कालेन निरपत्रप: । इन्द्र! हम कैसे हैं
kiṁ katthase māṁ kiṁ ca tvaṁ kālena nirapatrapaḥ | indra! vayaṁ kīdṛśāḥ sma iti tvam eva suṣṭhu jānāsi | vāsava! ahaṁ tvāṁ bhṛśaṁ jānāmi; tathāpi tvaṁ lajjāṁ tilāñjaliṁ dattvā mama purato vṛthā ātmaślāghāṁ kim iti karoṣi | vastutaḥ kāla eva etat sarvaṁ kārayati |
قال بهيشما: «لِمَ تتباهى أمامي؟ ولِمَ—وأنتَ بلا حياء تحت قهر الزمان—تتكلّم هكذا؟ يا إندرا، أنتَ تعلم حقًّا أيَّ رجالٍ نحن. يا فاسافا، وأنا أيضًا أعرفك معرفةً تامّة؛ ومع ذلك تلقي الحياء جانبًا وتغرق في مديحٍ أجوف لنفسك في حضرتي. إنما الزمان وحده هو الذي يُجري كلَّ هذا.»
भीष्म उवाच
Pride and self-glorification are ethically hollow; one should retain modesty and recognize that outcomes are often driven by Kāla (Time/fate), not merely personal prowess.
Bhishma rebukes Indra for boasting. He reminds Indra that both know each other’s true nature and that Indra’s shameless self-praise is pointless, because the larger force of Time is what is bringing events to pass.