Shloka 6
Śakra–Namuci-saṃvāda: Śoka-nivāraṇa and Daiva-vicāra
Indra and Namuci on grief, composure, and inevitability
उच्छेदनिष्ठा नेहास्ति भावनिष्ठा न विद्यते । अयं हापि समाहार: शरीरेन्द्रियचेतसाम् । वर्तते पृथगन्योन्यमप्यपाश्रित्य कर्मसु,“राजन! मृत्युके पश्चात् आत्माका न तो नाश होता है और न वह किसी विशेष आकारमें ही परिणत होता है। यह जो प्रत्यक्ष दिखायी देनेवाला संघात है, यह भी शरीर, इन्द्रिय और मनका समूहमात्र है। यद्यपि ये सब पृथक्-पृथक् हैं तो भी एक-दूसरेका आश्रय लेकर कर्मामें प्रवृत्त होते हैं
ucchedaniṣṭhā nehāsti bhāvaniṣṭhā na vidyate | ayaṃ hy api samāhāraḥ śarīrendriyacetasām | vartate pṛthag anyonyam apy apāśritya karmasu | rājan! mṛtyuke paścāt ātmā kā na to nāś hotā hai aur na vah kisī viśeṣa ākāra meṃ hī pariṇat hotā hai | yah jo pratyakṣa dikhāyī denevālā saṅghāta hai, yah bhī śarīra, indriya aur man kā samūha-mātra hai | yadyapi ye sab pṛthak-pṛthak haiṃ to bhī eka-dūsare kā āśraya lekar karmoṃ meṃ pravṛtta hote haiṃ |
«أيها الملك! ليس هنا غايةٌ في الفناء، ولا غايةٌ في مجرد الصيرورة. حتى هذا “الشخص” المشهود ليس إلا تركيبًا من الجسد والحواس والذهن. ومع أنها متمايزة، فإنها تعمل في الأفعال متساندةً بعضها إلى بعض. وبعد الموت لا تُفنى الذات، ولا تنقلب فحسب إلى هيئةٍ مخصوصة ثابتة.»
भीष्म उवाच