Shloka 20
Bṛhaspati’s Counsel on Contentment
Santoṣa), Restraint, and Adroha (Non-injury
इस प्रकार श्रीमह्याभारत शान्तिपर्वके अन्तर्गत राजधमनुशासनपर्वमें देवस्थानवाक्यविषयक बीसवाँ अध्याय पूरा हुआ,एवं रुद्रा: सवसवस्तथा55दित्या: परंतप । साध्या राजर्षिसंघाश्ष धर्ममेतं समाश्रिता: । अप्रमत्तास्तत: स्वर्ग प्राप्ता: पुण्यै: स्वकर्मभि: शत्रुओंको संताप देनेवाले युधिष्ठिर! इसी प्रकार रुद्र, वसु, आदित्य, साध्यगण तथा राजर्षिसमूहोंने सावधान होकर इस धर्मका आश्रय लिया है। फिर उन्होंने अपने पुण्यकर्माद्वारा स्वर्गलोक प्राप्त किया है
evaṁ rudrāḥ vasavaś ca tathādityāḥ parantapa | sādhyā rājarṣi-saṅghāś ca dharmam etaṁ samāśritāḥ | apramattās tataḥ svargaṁ prāptāḥ puṇyaiḥ svakarmabhiḥ ||
يا يودهيشثيرا، مُحْرِقَ الأعداء: على هذا النحو بعينه لجأ الرودرا والڤاسو والآديتيا والسادْهْيا وجموعٌ من الملوك الحكماء، وهم على يقظةٍ دائمة، إلى هذه الدارما. ثم إنهم بفضل استحقاق أعمالهم الصالحة التي قاموا بها بأنفسهم بلغوا عالم السماء. ويؤكد هذا المقطع أن المواظبة الحذرة على الدارما—لا مجرد المنزلة أو السلطان—هي التي تقود إلى المصير المبارك.
देवस्थान उवाच
Educational Q&A
That dharma must be consciously and carefully upheld (apramāda), and that the fruit of such steadfast ethical conduct is puṇya leading to auspicious realms like svarga—illustrated by divine and royal-sage exemplars.
Devasthāna addresses Yudhiṣṭhira, concluding a didactic point by citing groups of gods (Rudras, Vasus, Ādityas, Sādhyas) and royal sages who adopted the taught dharma with vigilance and, through their own meritorious actions, attained heaven.