Shloka 10
प्रजापतयः देवगणाश्च दिशि-दिशि स्थिताः ऋषयः
Prajāpatis, Deva-Groups, and the Ṛṣis Assigned to the Directions
प्रजापति मनु एवं महर्षि बृहस्पतिका संवाद मनुर॒ुवाच यद् यत्प्रियं यस्य सुखं तदाहु- स्तदेव दु:खं प्रवदन्त्यनिष्टम्,मनुने कहा--जिसको जो-जो विषय प्रिय होता है, वही उसके लिये सुखरूप बताया गया है और जो अप्रिय होता है, उसे ही दुःखरूप कहा गया है। मुझे इष्ट (प्रिय) की प्राप्ति हो और अनिष्टका निवारण हो जाय, इसीके लिये कर्मोंका अनुष्ठान आरम्भ किया गया है तथा इष्ट और अनिष्ट दोनों ही मुझे प्राप्त न हों, इसके लिये ज्ञानयोगका उपदेश किया गया है
bhīṣma uvāca | prajāpati-manu evaṃ maharṣi-bṛhaspati-kā saṃvādaḥ | manur uvāca— yad yat priyaṃ yasya sukhaṃ tad āhuḥ; tad eva duḥkhaṃ pravadanty aniṣṭam | iṣṭa-prāptir me bhavatu, aniṣṭa-nivṛttiś ca—ity etad-arthaṃ karmāṇām anuṣṭhānam ārabhyate; iṣṭāniṣṭa-ubhayam api mā me prāpnuyāt—ity etad-arthaṃ jñāna-yogasya upadeśaḥ ||
قال بهيشما: في الحوار بين براجابتي مانو والناسك العظيم بريهاسبتي، يعلن مانو: «ما يستلذه المرء ويستحسنه يُسمّى له سعادة، وما يكرهه ويستثقله يُوصَف له شقاءً وألماً. وبقصد: “ليتني أنال ما أرغب، وليُدفَع عني ما لا أرغب”، يشرع الناس في أداء الأعمال (الكارما). أمّا بقصد: “ليت المرغوب وغير المرغوب لا يتعلقان بي أصلاً”، فتُعلَّم رياضة يوغا المعرفة.»
भीष्म उवाच